Intens voelen

Het is geen vanzelfsprekendheid; na een zalige zondagmiddag weer thuiskomen en daar mijn dochters in goede handen aan te treffen, vrolijk en in balans. Nog een laatste wandelingetje samen, onder de donkere hemel. De oudste, dansend in de wind: “Ik wou dat het een avond was zoals deze, warm en winderig, maar met een helemaal wolkeloze hemel. Een hemel zo helder, dat je met bijna dichtgeknepen ogen de sterren nog steeds goed zou kunnen zien”. Zo’n dag was het, met een bijna perfect randje.

Dan volgt bedtijd en als altijd ligt de jongste op mijn arm, de beste remedie voor haar om te vertragen, te ontprikkelen. Zo niet vandaag. “Je bent nu op zoveel verschillende manieren blij mama, en ik voel ze allemaal,” verzucht ze, ietwat gefrustreerd. Na wat draaien en woelen, valt ze dan toch in slaap. Wanneer ze in de ochtend opnieuw tegen me aankruipt, lacht ze. “Je hebt ze nog steeds, al die soorten blijdschap.” Haar handje legt ze, zonder aarzelen, op mijn hart. “Hier stroom je over, mama. En dat is heel, heel lief.” Ze straalt, ziet de kansen. “Kom mama, we gaan knutselen!” Ach ja, het is al tegen zessen. What else to do…

Intens voelen, ook de gevoelens van de ander, is een zijnskenmerk van (maar natuurlijk niet exclusief voorbehouden aan) hoogbegaafdheid, waarbij geldt: hoe hoger het IQ, des te intenser de gevoelswereld van het kind of volwassene. In tijden dat mijn hart zwaar was van zorgen, overleggen met zo’n tien verschillende instanties aan de orde van de dag waren, spiegelde ik dit ook aan mijn dochters – onvermijdelijk. Eerlijkheid en openheid doet dan wonderen, want de grens tussen wat van jou is en wat van mij, is soms nog zo moeilijk voelbaar.

Nu is het de kunst om de recente plannen van de overheid – bezuinigen op onderwijs en zorg voor hoogbegaafde kinderen – buiten mijn hart te houden. In vertrouwen dat de creatiekracht van overstromende harten, vele malen sterker is dan welk dwaas plan dan ook. Want zo intens voelen in een klas van dertig – het is gewoon geen goed idee.