Snelwegen versus bospaden

Zoals zovelen, worstelt mijn oudste dochter soms met angsten. Het gebeurt nog wel eens dat die angsten onevenredig veel ruimte innemen.

Op een herfstige ochtend belanden we tijdens het haar borstelen in een gesprekje over hersenverbindingen. Want de verbinding die je het vaakst gebruikt, wordt dusdanig vertrouwd dat je brein als vanzelf die route kiest. Wanneer je vaak angstige gedachten hebt, creëer je zo ongewild een Snelweg voor de Angsten onder je hersenpan en raakt de Route van Vertrouwen, het mooie bospad, overwoekerd. Daarom is het belangrijk, zo leg ik haar uit, wanneer een angstige gedachte weer eens met een noodgang over die geplaveide snelweg vliegt, deze te compenseren met een positieve gedachte, zodat ook het bospad vrij toegankelijk wordt. Want op bospaden is het aangenamer vertoeven dan op saaie snelwegen, zo zijn we het eens.

Angsten, ze zijn ook mij niet vreemd. Een van mijn vroegste herinneringen leidt naar de peutertijd, naar een panische angst voor motoren en brommers – de herrie! Met als dieptepunt aan moeders hand bij de slager (ver voor het/mijn vegetarische tijdperk), waar een man stond met een helm in de hand. Enkel de aanblik van die helm was voldoende om een blinde paniek in mij te doen ontsteken. In strijd met bovenstaande metafoor, bevocht ik deze angst twintig jaar daarna juist wél op de snelweg. Met de Ducati sneller dan de wind door Duitsland, onderweg naar het Hoge Noorden. Een voorbeeld dat ik, in het kader van ‘het komt allemaal goed’, deel met mijn dochter. Meewarig luistert ze naar mijn verhaal; zulke dwaze dingen gaat zij later nooit doen, zo weet ze zeker. Ik pak een elastiek voor haar vlecht en zwijg wijselijk. Voorlopig houden we het maar bij bospaden, dat bevalt mij inmiddels ook beter.