Nog maar 45% gelukkig

De officiële landelijke cijfers betreffende thuiszitters zijn slechts het topje van de ijsberg. Ook mijn dochters vallen onder de groep ‘verborgen thuiszitters’. Dit zijn kinderen die langdurig als ziek vermeld staan maar nog wel onder de leerplicht vallen. Of bijvoorbeeld kinderen waarvan de ouders – als noodgreep – een beroep deden op een vrijstelling van de leerplicht.

Een ander probleem is, dat in een land waar klassikaal onderwijs de standaard is, terugkeer naar school als het grote ideaal wordt beschouwd. Het is het doel dat koste wat kost bereikt dient te worden. Een doel dat veelal buiten bereik ligt voor het kind met prikkelverwerkingsproblematiek en een andere leerstijl dan gemiddeld.

Ik heb het als moeder allemaal gehoord. “Er is mij veel aan gelegen dat ze terugkeert naar school”, “al is school maar een stip aan de horizon”, “terugkeer naar school moet wel het doel blijven”.

En echt, er is mij – ons – ook veel aan gelegen.

Want hoe fijn moet het zijn wanneer je ‘gewoon’ mee kunt doen als kind. Zonder schooltrauma door het vele aanpassen en niet gezien worden. Hoe fijn zou het zijn wanneer je je kind niet hoort zeggen: “Ik ben nog maar 45% gelukkig. Als ik terug moet naar school, dan trek ik een grote, zware trui over mijn hoofd zodat ik niets meer hoor of zie.”

Hoe fijn is het – dit weet ik gelukkig inmiddels uit ervaring – wanneer paniekaanvallen en driftbuien niet meer aan de orde van de dag zijn. Wanneer kinderen langzamerhand weer het vertrouwen krijgen om relaties aan te gaan met andere volwassenen, waarbij ze zichzelf kunnen en durven te zijn.

Veel ouders in mijn situatie besluiten de kinderen te beschermen door te emigreren naar landen met minder benauwende systemen. Als iemand dat begrijpt, ben ik het. Maar vooralsnog kies ik ervoor de uitdaging aan te gaan en de gehele ijsberg zichtbaar te maken. Zodat warme truien gewoon gedragen kunnen worden op koude winterdagen en niet over het hoofd getrokken hoeven te worden om zoveel moois – want dat is het! – onzichtbaar te maken. De oplossing is simpel maar desalniettemin uitdagend. We gaan daadwerkelijk inclusieve zorg en onderwijs realiseren.