Zijn wie je werkelijk bent

Toen ik als kind begon met puzzelen, werd mij geleerd dat ik eerst de randjes moest leggen. Een aangeleerde gewoonte waaraan ik lang trouw gebleven ben. Dusdanig, dat ik het ook toepaste op allerlei andere gebieden. De algemene kaders als uitgangspunt, waarmee de (speel)ruimte reeds gedefinieerd was. Aangepast leven. Hoe diep kan een mens zichzelf tekort doen.

Een uitspraak van Søren Kierkegaard, die ik deze week las, sluit daarbij aan: “De meest voorkomende vorm van wanhoop is niet zijn wie je werkelijk bent.” Sommige wijsheden zijn tijdloos (zeker niet allemaal).

“Eigenlijk zou er een ontwikkelplek voor hoogbegaafde kinderen moeten komen. Een plek waar ze volledig zichzelf kunnen zijn”, zo overpeinsden we. Het is inmiddels twee jaar geleden dat Marlinde en ik elkaar voor de eerste keer spraken. Als moeder was ik zoekend naar een passende plek voor mijn dochters, omdat het regulier onderwijs tekort schoot. Een probleem dat helaas veel ouders van hoogbegaafde kinderen herkennen. Via via kwam ik in contact met Marlinde, eigenaresse van de Zijn-plek. Zij begreep het.

“We zouden een plek moeten creëren waar ‘zijn’ en ‘ontwikkelen’ hand in hand kunnen gaan. Waarbij ieder kind diens eigen pad kan volgen, vrij van de bekende kaders!” We waren enthousiast, een zaadje was geplant. Enkele seizoenen gingen voorbij, want zoals de natuur om ons heen ook laat zien, is er voor alles een juiste tijd. Andere processen vroegen eerst om aandacht. Vrijuit puzzelen vanuit vorm en kleur, zoals mijn dochters reeds intuïtief deden, werd ook mijn, onze, gewoonte. De randjes steeds vaker vergeten.

Nu dient de zomer zich aan; een tijd van warmte, groei en overvloed. Het leven staat in volle bloei, ook op Donderboerkamp. Puzzelstukjes vallen in elkaar en de Ontwikkelplek krijgt letterlijk en figuurlijk steeds meer vorm en kleur. Een ruimte wordt gecreëerd om te zijn wie je werkelijk bent.